2. Mężczyźni w garniturach szli przodem. Skórzane, eleganckie buty ledwo dotykały trawy. Wyglądali, jakby chodzili po wodzie. Marta wodziła za nimi wzrokiem w stronę łąki, która wydawała się być zawieszona w pustej przestrzeni. Czuła, że w tym miejscu tkwi jakiś błąd, lecz nie widziała, na czym dokładnie polega. Chodziło o brak nieba albo głębi płaskiego jak ściana horyzontu? Trwała przed nimi wyłącznie ta imitacja łąki, która zdawała się jednocześnie mała, a zarazem niemająca końca.