4. Zamrugała. Drobinki pyłu rozmyły się na powierzchni jej widzenia. Wszystko zdawało się zamglone, lecz po paru ruchach powiek zaczęła coś wiedzieć. Z początku myślała, że leży na plecach, lecz prędko stwierdziła, że stoi w ogromnej, nieokreślonej hali. Czerwone ściany były wysokie i odległe, sufit zdawał się nie istnieć. Wszystko się zmieniło, gdy spojrzała w drugą stronę. Znajdowała się już w hangarze o standardowych rozmiarach. Po jej boku stały ogromne, niewiadomego przeznaczenia maszyny z ciężkiego metalu. Betonową podłogę pokrywały nieregularne plamy czerwonej farby, która równie dobrze mogła być zeschniętą krwią. Przestrzeń wypełniał dochodzący z oddali wibrujący w uszach dźwięk metalicznego odginania, łamania, zgniatania. Zaczęła iść w kierunku powtarzającego się hałasu dobiegającego zza rogu. Gdy tylko zbliżyła się do źródła łoskotu, wszystko nagle ucichło. Speszona, skręciła w stronę korytarza, lecz i on szybko zmienił się w niemą ścianę.
Bibliotekarskim piórem napisane...