Bibliotekarskim piórem napisane...

  2. Mężczyźni w garniturach szli przodem. Skórzane, eleganckie buty ledwo dotykały trawy. Wyglądali, jakby chodzili po wodzie. Marta wodziła za nimi wzrokiem w stronę łąki, która wydawała się być zawieszona w pustej przestrzeni. Czuła, że w tym miejscu tkwi jakiś błąd, lecz nie widziała, na czym dokładnie polega. Chodziło o brak nieba albo głębi płaskiego jak ściana horyzontu? Trwała przed nimi wyłącznie ta imitacja łąki, która zdawała się jednocześnie mała, a zarazem niemająca końca.

  Głos 1. – Już czas . Przeszła do drugiego pokoju, zaniepokojona głosem, który do niej przemówił. Marta dobrze go znała, wiedziała, co oznaczał. Nie będzie mogła się przebrać. Musiał jej wystarczyć przewiewny podkoszulek, spodnie od piżamy w czerwoną kratę i włosy spięte w niedbały kok. 

  „Gołoborze” Macieja Siembiedy, „Franciszek Pieczka” Katarzyny Stoparczyk i „To, o czym nie mówimy” Elizabeth Strout, a także o jesieni, rydzach i halucynacjach sztucznej inteligencji.

  „Światło w Lavelle” Paulliny Simons, kąpiele leśne,   młode sarny i czterolistna koniczyna. Nie tylko pisarze potrafią nas przenosić w wyimaginowany, nierzeczywisty świat. Sami także jesteśmy mistrzami iluzji. Żyją w nas mity i wyobrażenia ukształtowane przez środowisko, kulturę, media i własną wrażliwość. Mogą się z tym wiązać pewne niebezpieczeństwa i zagrożenia, m. in. dla zwierzyny płowej.