Prześwity - Opowiadanie "Głos". Rozdział 2.

 

2.

Mężczyźni w garniturach szli przodem. Skórzane, eleganckie buty ledwo dotykały trawy. Wyglądali, jakby chodzili po wodzie. Marta wodziła za nimi wzrokiem w stronę łąki, która wydawała się być zawieszona w pustej przestrzeni. Czuła, że w tym miejscu tkwi jakiś błąd, lecz nie widziała, na czym dokładnie polega. Chodziło o brak nieba albo głębi płaskiego jak ściana horyzontu? Trwała przed nimi wyłącznie ta imitacja łąki, która zdawała się jednocześnie mała, a zarazem niemająca końca.

Nie szli; to miejsce wokół nich się przesuwało, gdy oni sami tylko przebierali nogami po zimnej trawie. Niebieskie kropki zlewały się z kolorem podłoża. Marcie niezwykle się dłużyło, choć miała wrażenie, że czas płynie znacznie szybciej niż zwykle. Przesuwali się przez przestrzeń w milczeniu, aż do momentu, gdy jej stopy się zatrzymały.

Znaleźli się na lekkim wzniesieniu, na którym, w oczach Marty, byli od zawsze. Odwrócili wzrok, a gdy ponownie spojrzeli na środek, odkryli, że przed nimi pojawiła się ogromna, drewniana skrzynia. Mężczyźni czekali na jej ruch. Gilbert poruszył się raptownie.

– Nie mogę się nadziwić, jak dobrze ją schowałaś.

Słowa wydobywające się z jej ust nadal nie należały do niej.

– Ukrywanie skarbów to moja specjalność. A teraz spójrzcie.

Skrzynia sięgała jej do piesi. Odpięła dwie żelazne sztaby zamków, które wbrew rozsądkowi nie wydały żadnego dźwięku. Podciągnęła wieko. Na krótką chwilę oślepiło ją ciepłe światło wydobywające się ze środka. Nim Marta zdołała się zorientować, z wnętrza wzniosło się ciało dziewczynki, by zaraz zawisnąć w powietrzu. Dziecko lewitowało w pozycji embrionalnej. Jego twarz skierowała się ku patrzącym. Ubrana była w białą tunikę do kostek. Jej blond włosy, zaplecione w gruby warkocz, falowały w powietrzu. Gilbert cmoknął z zadowoleniem.

– Ma wspaniałe serce. Prawdziwa wojowniczka. Na pewno nie będzie z nią nudno, co to, to nie. Jaka szkoda, że musimy jeszcze tyle czekać.

– Kiedy będziecie gotowi?

– Potrzebujemy jeszcze trochę czasu. Niewiele, ale jednak swoje trzeba odczekać.

 Marta jeszcze raz spojrzała na unoszące się w powietrzu ciało. Spokojne, wyciszone oblicze. Dziewczynka miała drobną bliznę pod lewą brwią. Coś się w niej niespokojnie poruszyło. Nie rozumiała, co się zmieniło. Chwilę później pewne obce przeczucie kazało jej się skupić.

– Ktoś tu jest.

Zawładnęło nią cudze wzburzenie, które udzieliło się też jej samej. Wyczuła, że ktoś pojawił się w tym dziwnym zlepku przestrzeni. Stojący obok niej mężczyzna poruszył się.

– Masz rację. Nie jesteśmy tu sami.

– Zaraz to sprawdzę.

Jej ciało poruszyło się znacznie szybciej, niż się spodziewała. Przed jej oczami niebieskie plamy mleczy zlały się z drgającą zielenią. Wyczuwała już odległe, jakby dziwnie spowolnione pulsowanie oraz delikatne kroki, ledwo dobiegające do jej uszu. Pod palcami czuła skórę, bardzo gorącą, wokół której unosił się znajomy zapach. Sekundę później trzymała w ramionach dziewczynkę ubraną w fioletową sukienkę.

– Mamo, co tu się dzieje? Co to za miejsce?

Przyjrzała się znajomej twarzy.

– Kim ty jesteś? 

 Martę zdziwiło pytanie, które wydobyło się jej własnych z ust. Ta druga nie mogła rozpoznać drobnej, przestraszonej twarzy.

– Jak to? Mamo, nie poznajesz mnie?

Coś się w niej sprzeciwiło, chociaż Marta miała zupełną pewność. Proszące oczy jej dziecka starały się wyczytać odpowiedź.

– To przecież ja. Julia.

– Nie wiem, kim jesteś, ale na pewno nie osobą, za którą się podajesz.

Dziewczynka skrzywiła się tak, jakby ktoś ją uderzył.

– Co tu się dzieje? Czemu mnie nie poznajesz?

– Poznaję cię, podszywaczu.

– O czym ty mówisz? Dlaczego mnie tak nazywasz?

Jej małe ciało odskoczyło od niej niczym rażone piorunem. Delikatne rysy twarzy zaostrzyły się, przyjmując nienaturalny wyraz. Marta, patrząc na nią, nie mogła uwierzyć. Przecież widziała wyraźnie, kogo miała przed oczami.

Odwróciła się. Dwoje mężczyzn w garniturach stało spokojnie obok niej. Gilbert przez chwilę wydawał się wyraźniejszy.

– Czyżbyśmy mieli niezapowiedzianego gościa?

Na ich widok dziewczynka cofnęła się o krok. Marta chciała coś powiedzieć, lecz mówiła ta druga.

– Panowie, dobrze wiecie, że na prywatne imprezy lubią przychodzić nieproszeni goście.

Dziecko spojrzało na kobietę.

– Kim są ci ludzie, mamo? Co ty z nimi tutaj robisz?

Marta chciała do niej podejść, przytulić, lecz jej ciało wciąż było niewzruszone. Zrozumiała, jak niewiele może zrobić.

– Możesz już przestać. Oboje dobrze wiemy, że ani ja nie jestem twoją matką, ani ty moją córką. Przyszedłeś po coś, czego nie dostaniesz.

– Nie wiem, o czym ty mówisz. Co to ma znaczyć?

– Myślę, że całkiem dobrze wiesz, o co chodzi.

Gdyby tylko mogła coś zrobić! Jakoś ją ochronić. Z całych sił pragnęła się poruszyć, lecz czuła się jak osoba zamknięta w przeraźliwie ciężkiej zbroi. Zbroja działała wbrew jej woli. Czuła wyraźnie każde drgnienie własnego ciała, które uparcie nie chciało jej słuchać.

– Ją mogłeś oszukać, ale nie ze mną te numery. Ja tu rządzę, a ty jesteś tylko nieproszonym gościem.

Niebieskie mlecze wokół dziewczynki zaczęły gwałtownie piąć się w górę. Ich króciutkie łodygi przeobrażały się w długie pnącza, które prędko oplotły jej drobną postać. Jej twarz była nienaturalnie spokojna.

– Mamo! Jesteś dla mnie niedobra! A ja starałam się być taka grzeczna!

Marta z przerażeniem przyglądała się, jak twarz jej córki przyjmuje niemy wyraz bólu, a następnie, z głośnym chrupnięciem, pęka na pół. Coś różowosinego wypłynęło z rany, rozsadzając czaszkę, która rozłupała się jak skorupka jajka. Reszta związanego ciała wiła się w różnych kierunkach. Wśród głośnych pęknięć kości substancja wylewała się ze skóry. Różowawa maź, jak żywy mięsień, napinała się gwałtownie i napierała na zielone łodygi, które powoli zaczęły ustępować, aż zupełnie się połamały. Strupy skóry i włosów odpadały wraz z fioletowymi strzępami ubrania. Marta widziała przed sobą stworzenie podobne do owada, które stało przed nią na czterech patykowatych nogach, podczas gdy jego galaretowaty tułów zdawał się nie mieć żadnego określonego kształtu.

Własny głos wydobył ją z odrętwienia.

– Nie pozwólcie mu zbliżyć się do skrzyni.

Chude nogi stwora urosły nagle o dwa metry, dzięki czemu przemknął nad nimi bezszelestnie jak ogromny różowy pająk.

Marta pragnęła krzyczeć, wrzeszczeć do nieprzytomności. Nie miała pewności czy ze strachu, czy ze zdumienia, czy może z powodu tego, co się stało z jej córką, lecz dobrze wiedziała, że nie może nic zrobić.

Błękit mleczy ponownie zamazał się przed jej oczami, lecz Marty to nie interesowało. Patrzyła tępo przed siebie, podczas gdy ta druga podeszła do otwartej skrzyni.

Drobne ciało dziewczynki, ku jej uldze, wciąż unosiło się w powietrzu. Cień potwora zbliżał się do niej.

– Zostaw ją, ona nie jest twoja.

Stwór zbliżył się do kobiety. Na różowym tułowiu wyłoniła się karykatura jej twarzy. Sztuczne usta nie poruszały się. Głos wnikał bezpośrednio do myśli.

– Oboje dobrze wiemy, że to nie jest twoja córka.

Martę zdziwiło to co, odpowiedziała ta druga.

– Ona należy, do kogo chce. A ty na pewno nie będziesz o tym decydować.

– Kogo chcesz oszukać? Siebie?

Wciąż stała spokojnie.

– Nie radzę ci zaczynać. Wynoś się stąd, a nic ci się nie stanie.

Odpowiedzią było uderzenie, którego jej ciało zdołało uniknąć. Wobec drugiego było bezsilne. Głuche uderzenie w brzuch sprawiło, że upadła na kolana. Po chwili przytuliła głowę do ziemi, która nie miała żadnego zapach. Ból pulsował gdzieś w oddali, jakby nie należał do niej. Zdziwiła ją puszystość podłoża. Otumaniona wstała mozolnie, mimo że impakt uderzenia wciąż rozchodził się po jej ciele.

Spojrzała w stronę skrzyni – dziewczynki już nie było. 

 

Ciąg dalszy nastąpi...