Bibliotekarskim piórem napisane...

  przychodzi mnie czasem ochota...

  Ten wiersz nie jest do czytania co robisz? myślisz że nie widzę? Twoje oczy tylko przeskakują ze zdania w zdanie szukasz jakiejś cięższej myśli? ona cię udźwignie dalej zostaw to mimo to wciąż próbujesz jesteś już osobą zaciążoną jest w tobie to dziecko które kurczowo trzyma się twego wzroku na pewno chcesz podglądać? zakończę to dość szybko przestań przestań – ja widzę cię przecież nie dość ci jeszcze? wciąż czujesz pragnienie?   spójrz kończy się już   (chcesz jeszcze?)

  Teraz już wiem kogo słuchać jakiej wiedzy widzialnej nie zobaczę

    Wiara   Jeśli morze dotyka twych stóp mewy szarpią się dźwiękiem na spokojnym niebie chmury otaczają się wciąż tym samym powietrzem a podmuch wiatru targa twoimi włosami –   w tej zapadniętej chwili w której ciebie nie widzę wciąż jesteś jakby obecna niczym obraz który się nie kończy a ja wiem że tam w oddali że poza zasięgiem mego wzroku znajdujesz się ty i to mi wystarcza

  wyryte są słowa na każdym zdaniu i już nie można ich zmienić można na nie tylko patrzeć niczym na obraz już na zawsze zamknięty i tylko te oczy spragnione biegnące – otwarte szeroko jakby zobaczyły i zrozumiały wszystko w jednym tylko przeskoku gdy chwila – już umknęła – pozwoliła słowom odnaleźć swoje miejsce na zawsze