Przejdź do głównej zawartości

Prześwity - Opowiadanie "Głos". Rozdział 3.

 

3.

 Z niewyraźnych twarzy mężczyzn w garniturach bił niepokój. 

– W którą stronę poszedł?

– Zapewne w stronę dziury, którą zrobił.

Zbliżyli się do unoszącego się w powietrzu wyłomu. Z jego środka zionęła wyłącznie rozszerzająca się żółtawa pustka.

– Na co czekacie? Trzeba biec za tym bydlakiem.

– Czekamy tylko na ciebie, gwiazdeczko.

– No to chodźcie. Za mną!

Ku przerażeniu Marty, wskoczyła w otwartą ranę przestrzeni.

Tak, jak kiedy wkracza się do nieznajomego pokoju, perspektywa uległa drastycznej zmianie. Powierzchnia straciła znamiona stałości. Zamiast poczucia, że spada, unosiła się w powietrzu. To było nieustanne wrażenie wznoszenia się. Nie wiedziała, w którym kierunku zmierza; nie potrafiła rozróżnić góry od dołu. Nagle poczuła, że jej ciało zamarło w miejscu. Jakby w jednym momencie otoczyła ją zewsząd zimna i gęsta galareta.

– Nie mógł uciec daleko.

Zorientowała się, że to nie był głos, ale myśl, która pojawiła się w niej bezwiednie. Jak przeczucie, że od chwili, gdy znalazła się w tym miejscu, przestała oddychać. Ta wiedza tylko spotęgowała jej strach. Mimo paniki zdawało jej się, że gęsta przestrzeń, przez którą przedzierało się jej ciało, powoli ustępowała. Jej lot nabrał prędkości, prąc do przodu siłą skupienia, czuła opór na piersi, jednak to, co miała przed sobą, wciąż pozostawało takie samo.

Przezroczysta żółć, gęstniejąca w każdym możliwym kierunku, wydawała się jej wszędzie identyczna. A ona jak owad, który wpadł do miodu, parła powoli do wyjścia, wiedziona instynktowną siłą. Im dłużej patrzyła przed siebie, tym bardziej zdawało się jej, że coś dostrzega. Parę chwil później, które zdawały się jej trwać miesiącami, punkt rozrósł się do wielkości główki od igły. Zdawało się jej, że zmierza w jego stronę od długiego czasu, lecz nie mogła tego określić. Przybrał rozmiar piłki tenisowej, lecz mimo to wydawało się jej, że wciąż stoi w miejscu. Aż wreszcie, niespodziewanie, dziura zdołała ją w pełni pochłonąć.   

Oślepiło ją jasne, ostre światło. Jej stopy stanęły na miękkim podłożu. Z ulgą wciągnęła zakurzone powietrze, które nie tylko wnikało w jej nozdrza, ale zdawało się wypełniać całe jej ciało. Nie miała pewności, gdzie jest, lecz ku jej zaskoczeniu przemknął obok niej jakiś cień. Bardziej przypominał mozaikę niż realną osobę. Mimo jej przerażenia nie zwrócił na nią uwagi. Poszedł dalej. Z powodu tego nieokreślonego stanu kichnęła. Wzbiła w powietrze świecący pył, który stopniowo zaczął pokrywać jej twarz i odsłonięte ręce drobinkami w kolorze błękitu. Powoli marzły jej dłonie, chociaż czuła wyraźnie, że nie z powodu chłodu.

Rozejrzała się dookoła. Wszystko okryte było kolorem morskiego granatu. Podłoże mieniło się kryształami, które dźwięczały pod jej bosymi stopami. Miała wrażenie, że znajduje się na kryształowej plaży, gdzie znikąd nie można zobaczyć morza. Wszystko zdawało się jaśniejącą mozaiką, lecz nie potrafiła zlokalizować światła na tym niebieskim niebie.

Nieporadne kroki rozbijały szklane poszycie, nie czyniąc stopom żadnej krzywdy. Z każdym pęknięciem wydobywał się inny, odległy dźwięk. Żadnego z nich nie potrafiła nazwać, lecz brzmiały dziwnie ludzko.

– Nie rozpraszaj się. Postaraj się skupić.

Zdziwiło ją to, że słowa były skierowane bezpośrednio do niej. Nie widziała osoby, która do niej przemówiła.

– Jeśli chcesz ją uratować, musisz się skupić.

Głos zadźwięczał w niej w nieokreślony sposób. Starała się pochwycić jego znaczenie, lecz nie mogła sobie przypomnieć, co oznaczają poszczególne słowa. Przez sekundę trwała w dziwnym otępieniu, wpatrując się w bezkształtny krajobraz, który uciekał i powracał do niej, wciąż zmieniony, wciąż nieuchwytny. Wszechobecny błękit mącił znaczenie usłyszanych zdań

– Skup się, nie odpływaj. To bardzo ważne. Skup się!

Marta chciała coś powiedzieć, lecz jedyne, na co mogła się zdobyć, to mgiełki dźwięków wydobywające się z jej ust…

Mógł to być moment

albo cały dzień, lecz wciąż pozostawał w ciągłości

nie mającej końca. Dziwne zmęczenie, które ją dopadło, ciążyło jej, osłabiając już i tak poddające się mięśnie. Ona również by się poddała – tej senności, tym opadającym powiekom…

lecz

lecz coś

lecz coś ją wciąż uwierało.

Nie pozwalało całkowicie odpłynąć…

Wszystko zalewał błękit. Na jego powierzchni leżała jakaś dziewczynka. Nie… To było jezioro. Dziewczynka unosiła się na wodzie jak porzucony klonowy liść… Jej blond włosy zdawały się rozlewać w każdą stronę.

– Mamo, masz tak czasami? Że jesteś w dwóch miejscach naraz? To takie dziwne… Jednocześnie pływam, a zarazem czuję, że jestem w domu. W moim pokoju. Słucham muzyki. Rozpoznaję melodię. To niesamowite… A teraz zdjęłam słuchawki. Jest cicho. Nikogo nie ma. Nawet pies sąsiadów nie szczeka.

Słońce grzało, rozświetlając gęstwinę pochylonych ku nim klonów. Zielone przebłyski liści zdawały się dziwnie nienaturalne. Ale Marta wiedziała lepiej. Pod stopami czuła ciepły drobny piasek. Trawy i trzciny szumiały miarowo w takt orzeźwiającego wiatru. Refleksy na wodzie przypominały jej coś, o czym zdołała już dawno zapomnieć. Spłoszona ryba zakreśliła na wodzie kilka delikatnych kręgów.

– Skup się. Dajesz się pochłonąć obrazom. One nie należą do ciebie.

– Skąd możesz wiedzieć? Dobrze to pamiętam. To była prawda.

– Prawda, o której myślisz, jest podzielona na nas dwie. Nigdy nie możesz mieć pewności, która jest twoja.

– Ten obraz, to wspomnienie… na pewno należy do mnie.

– Należy do nas. Pamiętasz? Taki był nasz układ.

– Tak, tak, wiem. Pamiętam. Błagam cię, musimy coś zrobić. Nie możemy jej znowu stracić.

– Nie możemy.

– Dobrze. Co mam zrobić?

– Na razie nic. Twoim jedynym zadaniem jest skupienie. Bez tego nie mogę działać.

– Dobrze. Postaram się.

Ciąg dalszy nastąpi...

 



Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Z półki leśnej Bibliotekarki - 37. Raki i raczki, czyli refleksje na temat książek przeczytanych tuż przed Międzynarodowym Dniem Walki z Rakiem - Milena Ziemba „Nie mam czasu na raka. Jestem zajęta życiem”, Georgi Gospodinow „Śmierć i ogrodnik” oraz… „Poniemieckie” Karoliny Kuszyk.

  Raki i raczki, czyli refleksje na temat książek przeczytanych tuż przed Międzynarodowym Dniem Walki z Rakiem - Milena Ziemba „Nie mam czasu na raka. Jestem zajęta życiem”, Georgi Gospodinow „Śmierć i ogrodnik” oraz… „Poniemieckie” Karoliny Kuszyk.

Prześwity - Wiersze. 19. Tłumacz

  Tłumacz   Gdybym mógł tylko wytłumaczyć co robię co Inny powiedział dosłownie powtarzam tylko słowo po słowie co napisał by więcej nie mówić W mojej wierności jest skaza jednak mój język zasłonięty oplata za mocno co względem innego światła jest swobodne jednak by zrozumieć trzeba więcej   ja tylko tłumaczę co było powiedziane mnie tylko przyrzeka jeden głos: przekaż dalej

Z półki leśnej Bibliotekarki - 41. „Święto Karkonoszy” - nowa powieść Sławka Gortycha

  „Święto Karkonoszy” - nowa powieść Sławka Gortycha Na tę powieść Sławka Gortycha czekałam z utęsknieniem, choć pisać jedną książkę w roku, to nie w kij dmuchnął. Przy okazji sprawdziłam o co chodzi z tym w kij dmuchaniem. Za czasów szlacheckich kij, to był kieliszek bez nóżki, długi i wąski, którego nie można było odstawić przed wypiciem zawartości. Wypić kij bez dmuchnięcia oznaczało opróżnić kielich duszkiem. Zważywszy na moc trunku, było to sporym wyzwaniem. Nie powiem, że chwalebnym, bo dla niektórych większym jest w kij niedmuchanie, ale zawsze to jakiś wyczyn. Teraz przynajmniej wiadomo, skąd się wzięło powiedzonko.