Bibliotekarskim piórem napisane...

  „Święto Karkonoszy” - nowa powieść Sławka Gortycha Na tę powieść Sławka Gortycha czekałam z utęsknieniem, choć pisać jedną książkę w roku, to nie w kij dmuchnął. Przy okazji sprawdziłam o co chodzi z tym w kij dmuchaniem. Za czasów szlacheckich kij, to był kieliszek bez nóżki, długi i wąski, którego nie można było odstawić przed wypiciem zawartości. Wypić kij bez dmuchnięcia oznaczało opróżnić kielich duszkiem. Zważywszy na moc trunku, było to sporym wyzwaniem. Nie powiem, że chwalebnym, bo dla niektórych większym jest w kij niedmuchanie, ale zawsze to jakiś wyczyn. Teraz przynajmniej wiadomo, skąd się wzięło powiedzonko. 

Wiosenne, leśne wieczory z książką, czyli… „Callas, moja rywalka” Erica Emmanuela Schmitta, „Właśnie, że tak! Nigdy w życiu 20 lat później” Katarzyny Grocholi, „Książę. Biografia Tadeusza Boya Żeleńskiego” Moniki Śliwińskiej i „Obiekty głębokiego nieba” Jakuba Małeckiego. 

Co myślą lekarze i gdzie przebiega granica między fikcją literacką a prawdą, czyli „Ostatnie stadium” Niny Lykke i „Korowód” Jakuba Małeckiego

  Trochę gór i trochę mroku, czyli… „Widok piękny bez zastrzeżeń” Mieczysława Karłowicza, „Na przełęczy” (reprint z 1891 r.) Stanisława Witkiewicza i „Nad jeziorem” Sharon Bolton.

  Raki i raczki, czyli refleksje na temat książek przeczytanych tuż przed Międzynarodowym Dniem Walki z Rakiem - Milena Ziemba „Nie mam czasu na raka. Jestem zajęta życiem”, Georgi Gospodinow „Śmierć i ogrodnik” oraz… „Poniemieckie” Karoliny Kuszyk.

  Tłumacz   Gdybym mógł tylko wytłumaczyć co robię co Inny powiedział dosłownie powtarzam tylko słowo po słowie co napisał by więcej nie mówić W mojej wierności jest skaza jednak mój język zasłonięty oplata za mocno co względem innego światła jest swobodne jednak by zrozumieć trzeba więcej   ja tylko tłumaczę co było powiedziane mnie tylko przyrzeka jeden głos: przekaż dalej

  W pogoni za prawdą, czyli „Nie jesteśmy tu dla przyjemności” Niny Lykke, „Sąsiednie kolory” Jakuba Małeckiego i „Cudowne lata” Valerie Perrin

  Czekanie

  Zaślepiony...

  Odstawiam twoją maskę nie potrzebuję jej – aby patrzeć wyraźniej abym mógł przyłapać się na minie która wybuchnie wewnątrz nabierając hałasu w grymasie którego nie można już cofnąć   Czuję powiew wiatru przez mięsiste mięśnie mojej twarzy tak nagie – bez skorupy za którą mógłbyś się schować to takie dziwne – być na zewnątrz wyodrębniony szkielet okryty płaszczem skóry serce wstawione w pustkę – nie liczę już uderzeń   Ktoś mógłby powiedzieć że to nagość ale ciebie już nie ma więc nie mogę usłyszeć ich mowy jest tylko ciepło głosu pojedynczego jak struna która również jest widoczna – wiatr ma na czym grać – dźwięki pękate owocują za każdą garścią popiołu w którym się odnawiają   Nie szukaj – nie znajdziesz nie można znaleźć czegoś czego nie ma nie przywołasz mnie słowami bo one są tylko przeszkodami w przestrzeni w jakiej zostały zapisane a moje odsłonięte uszy słyszą wyraźnie jak rozbudzony jest wiatr – już przewrócił twą maskę na ziemię a ja zniknę wraz z nią raze...

  Tam dokąd idę

  Juhani Karila „Polowanie na małego szczupaka”, Jakub Bączykowski „Zadzwoń, jak dojedziesz”, Valerie Perrin „Colette” i… Znowu jesień! Sowa jest symbolem mądrości i często pojawia się w środowisku bibliotecznym, uczelnianym czy księgarskim, gdyż świetnie komponuje się w otoczeniu książek i dodaje szlachetnego wyrazu obrazkom, grafikom, plakatom i plakietkom promującym czytelnictwo, wiedzę i mądrość. Tymczasem spotkać sowę w jej naturalnej ostoi jest dość trudno. Mi się jeszcze nigdy nie zdarzyło, choć wyczekuję na to spotkanie od lat czujnie rozglądając się po lesie. W tym roku wiosną pierwszy raz usłyszałam puszczyka, który pohukiwał czy też trochę jakby popiskiwał radośnie koło jednej z wielkopolskich leśniczówek. To niesamowity dźwięk, który zrobił na mnie ogromne wrażenie. Oho! – pomyślałam - oto trafiło się ślepej kurze ziarnko i zapewne na tym skończą się moje sowie przygody. Tymczasem… Dzisiaj w nocy, w dyskretnym szumie łagodnie siąpiącego deszczyku, nagle i niespodziewani...

  Wskazanie

  Ostatnia linijka

  Jakby świat nigdy nie istniał

  Przywitaj się

  Ostatni śnieg tego lata

„Demon Copperhead” Barbary Kingsolver, „Wszystko za życie” i pozostałe książki Joe Krakauera oraz najnowszy kryminał Sławka Gortycha, czyli „Schronisko, które zostało zapomniane”.

  przychodzi mnie czasem ochota...

  Ten wiersz nie jest do czytania co robisz? myślisz że nie widzę? Twoje oczy tylko przeskakują ze zdania w zdanie szukasz jakiejś cięższej myśli? ona cię udźwignie dalej zostaw to mimo to wciąż próbujesz jesteś już osobą zaciążoną jest w tobie to dziecko które kurczowo trzyma się twego wzroku na pewno chcesz podglądać? zakończę to dość szybko przestań przestań – ja widzę cię przecież nie dość ci jeszcze? wciąż czujesz pragnienie?   spójrz kończy się już   (chcesz jeszcze?)